In dialoog met het werk. Dagboeknotities van een beeldend therapeut.

Geleid door een kritische blik, een fascinatie voor creativiteit en de onbegrijpelijkheid van het leven kwam ik jaren geleden – na het volgen van een kunstopleiding - terecht op de opleiding beeldende therapie. Eindelijk een plaats waarbij kunstwerken niet alleen als lege hulzen aan een museummuur hangen, maar tot leven komen in en door de ervaring. Het gaf mij hoop. Hoop om eindelijk de bodem te raken van mijn eindeloze put aan onstilbare vragen. Ik had immers mensen gevonden die zinnige antwoorden leken te hebben! Wat raakt mij (ons) zo? vroeg ik me af. Hoe komt het dat ik al na het horen van de eerste paar tonen van Naci en Alamo1 tranen voel opwellen? Waarom lijken de schilderijen van Van Gogh meer op de realiteit die ik waarneem, dan het hyperrealisme? Waarom huilen we als Perkamentus’ leven ten einde komt?